Zdrada - Thessalia Vizsla

    

 Kim jest bohaterka?

Thessalia Ovvu z klanu Vizsla jest kobietą przed 30-stką, która niedawno została pełnoprawnym Rycerzem Jedi i otrzymała uczennicę. Jako Mandalorianka przestrzega Resol'nare i zasad Obyczaju. 

    – Dziękuję, Mistrzu.

    Z wdzięcznością przyjęłam parujący kubek i owinęłam wokół niego dłonie. Khan usiadł obok, odchylając się na opartych za plecami rękach.

    – Nigdy nie znudzi mi się ten widok. – westchnął.

    Zerknęłam na wirujące niebo gwiazd wydających się być nieskończonymi. Odkąd nie dzieliliśmy już pokoju jako mistrz i uczennica często spotykaliśmy się na dachu jednego z budynków akademii, co miało swoje plusy w postaci oszałamiającego spektaklu natury. Dżungla ożyła już jakiś czas temu, w odróżnieniu od korytarzy pod nami, które z minuty na minutę robiły się coraz bardziej ciche.

    – Mistrzu?

    – Hm?

    – Czy naprawdę istnieje szansa, żeby kiedyś zapanował pokój?

    Odpowiedź nie następowała. Odwróciłam wzrok od nieba, by spostrzec, że Khan wyprostował się i patrzy na mnie przenikliwie.

    – Skąd takie pytanie przyszło ci teraz do głowy? Znowu z Serayą przerabiacie stare konflikty? 

    Przecież nie przyznam mu się, że przez chwilę tknął mnie ogrom galaktyki. Nie napomknę, że skoro podoba mu się niebo, to wodospady Concordii by go zachwyciły. Nie powiem, że siedząc tu czuję się tak bezpieczna jak nigdy nigdzie.

    I chciałabym, by tak było zawsze.

    – Po prostu… – potrząsnęłam głową, odpędzając się od natrętnych myśli. – Słyszałam dziś o napięciach w związku z Ord Mantell. Zaczęłam zastanawiać się, czy nie wezwą nas do pośredniczenia w rozmowach.

    Znów zapadła cisza.

    – Chcesz znać moje prawdziwe zdanie czy to, co powinienem ci powiedzieć?

    – Oczywiście, że twoje, Mistrzu.

    – No dobrze. – pokiwał głową. – Tak więc, Thessalio z Vizslów. Jednego z najbardziej wojowniczych klanów… – uniósł znacząco brew. – …której babka zjednoczyła mandalorian u boku Imperium… zastanówmy się: czy kiedyś zapanuje pokój?

    Zaśmiał się na widok mojej skrzywionej miny. Wziął łyk herbaty i znów spojrzał w niebo.

    – Może kiedyś… kiedy nie będzie już życia w galaktyce. – wzruszył ramionami. – Zawsze znajdzie się powód do wojny, Thess. Inaczej nie mielibyśmy tylu stronnictw. Za dużo różnicy zdań, zbyt wiele chęci udowodnienia tego, kto ma rację. Niektórzy powiedzieliby nawet, że takie konflikty mają swoje dobre strony.

    – Jednoczą. – powiedziałam cicho.

    – Czyli rozmawiałaś już o tym z Serayą! – fuknął z oskarżycielskim uśmiechem. – Znów jestem bazą do testowania twoich teorii?

    – Nie, raczej… Zastanawiam się, kiedy komuś zacznie przeszkadzać, że tu jestem.

    Mina zrzedła mu momentalnie, a wzrok spoważniał.

    – Thess, jesteś częścią Zakonu. Niedługo masz zostać oficjalnie pasowana. Żadne wydarzenie nie sprawi, że ludzie tutaj zaczną uważać cię za obcą.

    – A co z tą drugą stroną?

    Zmarszczył brwi. Na to nie miał argumentów. Podobnie zresztą jak ja.

    – Posłuchaj. – zaczął powoli. Spojrzał na mnie ważąc słowa. – Czy naprawdę sądzisz, że twoje miejsce zależy od tego, kto coś zdecyduje lub co o tobie pomyśli?

    – Obowiązek czasem nie daje wyboru. –  odparłam cicho. – A ja nie chcę być powodem konfliktów. Nie chcę zawieść ani mojego klanu, ani Mistrza Luke’a.

    A przede wszystkim ciebie, ale to zachowałam dla siebie.

    – To dlatego kodeks jest ważny, Mistrzu. – odezwałam się głośniej, pewniej. – Żeby nie musieć radzić sobie z… takimi sytuacjami. 

    Khan prychnął krótko.

    – Kodeksy istnieją po to, żeby prowadzić. Nie po to, by nas ograniczać. 

    – Mandaloriański mówi jasno. – odparłam. – Kieruj się Obyczajem. A Jedi… no cóż. „Nie przywiązuj się”. To też nie jest skomplikowane. 

    – Za bardzo trzymasz się tego, co spisane, Thess. – zauważył cicho. Odwróciłam wzrok, wpatrując się w ciemną linię drzew.

     – Bo ktoś musi. – powiedziałam sztywno. – Ktoś musi pamiętać, że powody, dla których walczymy, są większe od nas. 

    Przez chwilę nie odzywał się. Czułam na sobie jego ciężkie spojrzenie, jak zawsze wtedy, kiedy czuł, że zamykam się w swojej niewidzialnej zbroi. 

    – Thess… – zaczął powoli. – Nawet wojownicy mają granice, za którymi kończą się obowiązki, a zaczyna człowiek.

    – Nie. – odparłam stanowczo. – Dla mnie nigdy nie będzie takiej granicy. Moje życie należy do czegoś większego. Do Zakonu, do klanu. Wewnętrzne pragnienia są nieistotne.

    – A jednak boi… martwisz się, że ktoś każe ci opuścić Yavin. – zauważył.

    Nie odpowiedziałam.

    Khan westchnął, przysuwając się odrobinę bliżej, choć pewnie sam nie zdawał sobie z tego sprawy. Jego ramię nie dotykało mojego, ale byłam aż nazbyt świadoma niewielkiej odległości, która nas dzieli.

    – Thess, jesteś kim jesteś. I nikogo nie musisz za to przepraszać. Ścieżka Jedi… Każe nam być ponad uczuciami, ponad sporami. Jakbyśmy byli już od nich wolni. A przecież nie jesteśmy. Czasem po prostu musisz wybrać to, co dla ciebie dobre. I to, co dla ciebie ważne.

    Splótł dłonie, pochylił się lekko do przodu i patrzył przed siebie, na dżunglę, która ruszała się zbyt chaotycznie, by dać cokolwiek, co można by nazwać spokojem. Wydawał się oddalony, nieobecny. A ja poczułam się, jakbym usłyszała coś, czego nigdy nikomu nie chciał mówić.

    Jakby przez ten jeden moment dystans między nami zniknął.

    – A co jest ważne dla Ciebie, Mistrzu? – nie zdawałam sobie sprawy, że niemal szepczę.

    Jego spojrzenie przeskoczyło na mnie z taką intensywnością, że serce na chwilę zamarło. W jego oczach było coś… innego. A potem zgasło równie szybko, jak się pojawiło.

    – Obowiązek, oczywiście. – odparł, wzorowo spokojny. Po czym uśmiechnął się figlarnie. – I schowana na specjalne okazje butelka Cabernet Sauvignon z Chandrilli, ale nie mów nikomu.

    Kącik ust drgnął mi nieznacznie, kiedy całe napięcie pękło w drzazgi.

    – Kiedyś zrozumiesz, gdzie jest twoje miejsce. – powiedział po chwili, kiwając głową. – I nie dlatego, że ktoś ci je dał. Tylko dlatego, że sama je wybrałaś. 

    – A jeśli to nie będzie Zakon? Jeśli wybiorę inaczej? – głos zabrzmiał dużo ostrzej niż chciałam.

    Uśmiechnął się lekko, jakby wiedział, że rzucam wyzwanie, ale nie mógł mi odmówić odpowiedzi. 

    – To ja… – zawahał się, co było tak rzadkie, że aż na niego spojrzałam. – To ja będę tym, który będzie musiał z tym żyć.

    Przez chwilę tylko na mnie patrzył. Jakby badał moją reakcję lub próbował domyślić się co teraz powiem. 

    – Powinniśmy wracać. – rzuciłam, uciekając spojrzeniem. 

    – Tak. – zgodził się, choć nie ruszył się z miejsca. 

    Ja też nie.

    Dżungla szumiała. Gwiazd było zbyt wiele.

    Siedzieliśmy w milczeniu, ale nie było w nim nic dusznego. To było ten rodzaj ciszy przypominającej rzadki fenomen kosmosu. Tej, która powstaje tylko wtedy, gdy dwoje ludzi zna się na tyle dobrze, by nie musieć nic mówić.

    – Thessalio?

    – Tak, Mistrzu?

    – Jutro o świcie trening na platformie. – powiedział pewnie. – Musimy popracować nad kontrolą równowagi w skokach. Wymęczę cię tak, że nie będziesz miała siły na głupie myśli.

    To brzmiało jak powrót do normalności. 

    Do zasad. Do bezpieczeństwa. 

    Skinęłam głową. 

    – Jak zawsze, Mistrzu. Będę gotowa. – po czym uśmiechnęłam się nieznacznie. – Myślę, że moja proteza wytrzyma więcej niż twoje kolana.

    Kopnął mnie lekko w beskar, po czym syknął teatralnie. Kiedy zachichotałam, wyprostował się jak struna.

    – Co to było?

    – Co takiego? – zamrugałam ogłupiona. Odruchowo sięgnęłam po miecz.

    – To był dźwięk nieznany żadnej cywilizacji! – powiedział zszokowany. – Thessalio, ty się zaśmiałaś!

    Przewróciłam oczami, po czym opadłam plecami na dach, wpatrując się w niebo. Zerknęłam w bok, kiedy Khan zrobił to samo i wyszczerzył do mnie zęby.

    Faktycznie. Mnie też nigdy nie znudzi się ten widok.

-----------------------------------

    Jestem porażką.

    Ta myśl wracała jak puls, jak echo, którego nie sposób uciszyć. Nie jako dramatyczna przesada, ale jako chłodny, trzeźwy fakt.

    Jestem Jedi, którego zawsze będą uważać za Mandaloriankę.

    Jestem Mandalorianką, którą zawsze będą uważać za Jedi.

    Zbyt mało jednego, zbyt mało drugiego.

    Jestem kimś, kto dotknął ciemnej strony, by ocalić jedną osobę.

    Jestem kimś, kto złamał to, na czym budował całe życie.

    Jestem niczym.

    Jestem Nikim.

    Nie potrafiłam już odróżnić, co jest prawdą, a co tylko formą ukarania samej siebie. Każde z tych zdań brzmiało jak rozłam we wnętrzu, jakby moje imię rozpadło się na odłamki i nie było czego sklejać.

    Łzy złości, zawodu i bólu rozmazywały kontur dłoni, w które się wpatrywałam. Dłoni, które znały ciężar miecza świetlnego i zbroi, które potrafiły prowadzić medytację, koić, walczyć, dowodzić… Teraz drżały tak, jakby należały do kogoś obcego.

    Jak mogłam tak zawieść?

    Jako uczennica… nie zauważyłam rzeczy oczywistych. Nie chciałam zauważyć. Zakochana, ufna, zbyt ślepa. Powinnam była dostrzec, co się dzieje z Khanem. Zignorowałam dyscyplinę, zignorowałam jasno wytyczone granice.

    Złamałam zasady, których miałam strzec. Dla mężczyzny, który ma pełne prawo mną gardzić.

    A jako mistrzyni i przyjaciółka…

    Nie byłam tam, gdy Y’ve zaczynała odpływać od Mocy tak daleko, że stała się jej obojętna. Nie powstrzymałam jej, gdy jeszcze mogłam. Nie zadałam odpowiednich pytań. Nie zauważyłam zmian w jej głosie, w ruchach, w spojrzeniu. Lub… zauważyłam zbyt późno, pchana obowiązkiem i potrzebą.

    Ufała mi, a ja… byłam egoistycznie skupiona na sobie, by dostrzec, że sięga po coś, co ją wypalało od środka.

    Lata treningów…

    Lata wyrzeczeń…

    Godziny spędzone na salach treningowych, w bibliotece, w medytacji, w ruinach, w salach narad. Cała dyscyplina, cała droga, którą układano przede mną mozolnie, od dzieciństwa aż do teraz.

    A potem ostatnie miesiące. Miesiące, w których naprawdę zaczęłam wierzyć, że można żyć na dwóch skrzydłach. Że jestem zdolna łączyć, a nie tylko wybierać. Że mogę zbudować coś własnego, coś większego niż przynależność.

    I po co to było?

    Nie dorosłam nawet do zbroi własnej babki. Rozbiłam ją chwilę po tym, gdy ją dostałam. Kiedy nie byłam w stanie pomóc kobiecie, która zrobiłaby dla mnie wszystko.

    Powinnam nosić ją z dumą. Stałam się dla niej niegodna. Zniszczyłam ją w chwili, gdy najbardziej potrzebowałam siły, którą miała symbolizować.

    Jakby tym jednym czynem los wyciągnął rękę i pokazał mi prawdę: to nie twoja zbroja. Nigdy nie była.

    Wszystko, czym byłam i co kiedykolwiek reprezentowałam leżało teraz przede mną jak korribański pył.

    Nie ma czego poskładać.

    Nie ma czego zbierać.

    Jest tylko pył.

    Kiedy zamknęłam oczy, nie widziałam już jasnej nici Mocy, która wykonywała wokół mnie te spokojne, przewidywalne kręgi. Zamiast tego czułam rozdarcie: szorstkie, nierówne, jak przecięty nerw. Jedna połowa wciąż chciała światła, druga nie potrafiła odsunąć od siebie cienia. A ja stałam między nimi, słaba, niezdolna ruszyć w którąkolwiek stronę, bo każdy krok byłby zdradą czegoś, w co kiedyś wierzyłam.

    Czy to właśnie oznacza dotknięcie ciemności?

    Wewnętrzny trzask, jakby ktoś wsunął dłonie w moje żebra i spróbował je rozchylić, żeby zobaczyć, co jest w środku.

    A w środku była prawda.

    Prawda, przed którą uciekałam miesiącami.

    Ja nigdy nie byłam ani w pełni Jedi, ani Mandalorianką. Ja tylko próbowałam zasłużyć. Całe życie. Za każdym czynem, za każdym sukcesem, za każdą decyzją stało jedno pytanie:

    Czy teraz już jestem wystarczająca?

    A ja… chciałam tylko ocalić jeden świat. Ten mały świat. Mój.

    Ciemna strona była blisko. Ciepła. Zrozumiała. Jakby czekała.

    To właśnie bolało najbardziej.

    Nie to, że sięgnęłam po nią. Nie to, że poczułam jej moc. Nie to, że pozwoliła mi zrobić to, czego światło nie potrafiło.

    Najbardziej bolało, że poczułam ulgę.

    Że przez krótką chwilę miałam wrażenie, że wszystko wraca na swoje miejsce: moja determinacja, mój gniew, moja miłość do Khana… wszystko było proste, oczywiste, jednym gestem osiągalne. A jeśli to była prawdziwa ja?

    Nie wiem, co jest prawdą. Nie wiem, czym jest błąd.

    Wiem tylko, że stoję na granicy, której nie chciałam nigdy przekraczać.

    A może… może to jest ten pierwszy uczciwy moment w moim życiu, w którym nie chowam się za tytułami, rodziną, kodeksami, lojalnościami, rolami.

    Postawiono przede mną tyle, a ja żadnej z tych ról nie potrafiłam unieść w pełni. Zawsze byłam w pół drogi, zawsze wciąż próbowałam coś udowodnić, balansując między tym, co powinnam, a tym, czego inni ode mnie oczekują.

    Może dlatego ciemność przyszła tak łatwo.

    W środku czułam wstyd, który palił mocniej niż kiedy ojciec naznaczał moje plecy. Ale pod tym wszystkim… coś jeszcze. Coś cichego, ledwo uchwytnego.

    Nie zrobiłam tego dla władzy. Nie dla gniewu. Nie z żądzy dominacji.

    Zrobiłam to z miłości.

    Przypomniałam sobie smak spaczonego owocu, który był czystą perfekcją.

    Czy miłość zawsze jest tak blisko ciemności?

    Nie wiem. Ale gdybym miała wybierać jeszcze raz… Nie jestem pewna, czy zrobiłabym inaczej.

    Moja lojalność wobec Zakonu, wobec tradycji Mandalorian, wobec wszystkich wzorców, które nosiłam w sobie jak obce imiona… one wszystkie były prawdziwe. Ale największa lojalność była zawsze wobec Niego.

    Nie dlatego, że był moim mistrzem. Nie dlatego, że był moim przyjacielem.

    Ale dlatego, że był jedyną osobą, przy której naprawdę czułam.

    A jeśli tak…

    To może największą zdradą nie było to, że sięgnęłam po ciemność. Może największą zdradą było to, że przez tyle lat udawałam, że jestem kimś innym niż jestem.

    Że nie czuję.

    Że nie cierpię.

    Że nie kocham.

    Przez całe życie zamykałam drzwi, zanim ktokolwiek mógł przez nie zajrzeć. Ukrywałam każdą rysę, każdy brak, każdy cień. Udawałam, że nie czuję, żeby nikt nie mógł zranić. Udawałam, że nie kocham, żeby nikt nie mógł odebrać mi tego, co kocham. Udawałam, że jestem silniejsza, bardziej zdyscyplinowana, bardziej jakaś… bo bałam się, że jeśli pokażę siebie naprawdę, to świat powie mi: „nie wystarczasz”.

    A teraz… wiedziałam, że nic już nie udźwignę, jeśli znów zamknę się w sobie.

    Y’venette mnie potrzebuje. Khan mnie potrzebuje.

    Nie tej wersji mnie, która udawała niewzruszoną. Nie tej, która nosiła maski, by nikt nie dostrzegł lęku. Nie tej, która odcina się od wszystkiego, co nie mieści się w kodeksie.

    Oni potrzebują mnie takiej, jaka jestem teraz.

    I chyba po raz pierwszy zrozumiałam o co chodziło mojemu Ojcu Oręża przez te wszystkie lata. Przez cały ten czas, te wszystkie lata.

    Bo może siła nie polega na tym, że nie upadam. 

    A na tym, że potrafię wstać.